Hoeveel ruimtepuin is er? Hoe groot is het?
Volgens gegevens van het Space Debris Office (SDO) van de European Space Agency, waren er in december 2023 ongeveer 11.500 ton aan verschillende soorten ruimteschroot van meer dan 3 millimeter in een baan om de aarde. Daaronder zijn er bijna 40.000 die langer zijn dan vingers (meer dan 10 centimeter), ongeveer 1 miljoen die langer zijn dan nagelhoezen (1 centimeter tot 10 centimeter) en ongeveer 130 miljoen die kleiner zijn dan meloenzaden (minder dan 1 centimeter).
Ze zijn verspreid over bolvormige schillen met een diameter van meer dan 10.000 kilometer. Dat is 9 ordes van grootte groter dan de omvang van ruimteschroot.
Als we de aarde als een sinaasappel beschouwen, dan is de grootte van elk ruimtefragment gelijk aan een vijftigduizendste deel van een bacterie.
Er zijn er niet veel die echt recyclewaarde hebben.
Het belang van recycling: Kessler-syndroom
Het belangrijkste bij het recyclen van ruimteschroot is niet zozeer het gebruik ervan, maar het voorkomen dat het in monsters verandert. Daarvoor is de snelheid te hoog.
De lens van de ruimtetelescoop is bekrast
Naarmate het aantal fragmenten toeneemt, zullen er meer botsingen plaatsvinden. Als de hoeveelheid ruimtepuin verdubbelt, zal de kans op catastrofale botsingen ongeveer vier keer zo groot worden.
In het huidige tempo van ontwikkeling zal het onvermijdelijk leiden tot botsingsongelukken binnen een paar decennia. Botsingen zullen meer fragmenten produceren, als dominostenen, totdat het hele ruimtepuin de atmosfeer binnenkomt en afneemt tot subkritische hoeveelheden.
Deze zichzelf in stand houdende kettingreactie, bekend als het Kessler-syndroom, is een theorie die al in 1978 door de Amerikaanse wetenschapper Donald Kessler werd voorgesteld. Wanneer de hoeveelheid ruimteschroot een kritiek punt bereikt, zal een satelliet die afwijkt van zijn baan of wordt geraakt door een meteoor, een kettingreactie in gang zetten, wat resulteert in een groter aantal satellieten dat wordt vernietigd en in ruimteschroot verandert, wat een bedreiging vormt voor de veiligheid van ruimtevaartuigen zoals ruimtestations.
Volgens de modelvoorspelling van NASA zal het Kessler-syndroom in 2055 werkelijkheid worden, zelfs als er vanaf 2006 geen nieuwe lanceringen meer plaatsvinden. Gezien het feit dat de lanceringsfrequentie van verschillende landen de afgelopen jaren die van 2006 ver heeft overtroffen, nadert het momenteel het kritieke punt.
Wat we wel kunnen doen, is zo snel mogelijk recyclingtechnologieën ontwikkelen, zoals satellieten met scharen en armen, laserbezems, robotsatellieten met visnetten, grote magneten, enzovoort.
Als iets urgent wordt, komt er altijd een moment waarop het belangrijk wordt.
